திட்டுவிளை ஜும்ஆ பள்ளிவாசல்

விடியற்காலையின் அமைதி

ஒரு கிராமத்தின் ஆன்மாவை உணர விரும்பினால், அதன் அதிகாலையைப் பார்க்க வேண்டும்.

இரவு மெதுவாகப் பின்னோக்கி நகர்ந்து, விடியலின் முதல் ஒளி வானத்தின் விளிம்பில் பரவத் தொடங்கும் நேரம் அது. தென்றல் இன்னும் இரவின் குளிரைத் தன்னுள் சுமந்தபடி மென்மையாக வீசிக்கொண்டிருக்கும். மரங்களின் இலைகளில் பனித்துளிகள் சூரியனின் முதல் ஒளியை எதிர்பார்த்தபடி அமைதியாகத் தங்கியிருக்கும். தூரத்தில் சேவலின் கூவல், பறவைகளின் முதல் குரல், இலைகளை வருடும் காற்றின் இசை—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு புதிய நாளின் வரவை அறிவிக்கும்.

கிராமத்தின் வீதிகள் இன்னும் முழுமையாக விழித்திருக்காது.

வீடுகளின் கதவுகள் இன்னும் திறக்கப்படாமல் இருக்கும்.

அடுப்பின் முதல் புகை இன்னும் சில வீடுகளில்தான் எழுந்திருக்கும்.

ஆனால் ஒரு பாதை மட்டும் ஏற்கனவே விழித்திருக்கும்.

அது பள்ளிவாசலை நோக்கிச் செல்லும் பாதை.

அந்த வழியில் தினமும் ஒரே மாதிரியான காலடிச் சத்தங்கள் ஒலிக்கும்.

பல ஆண்டுகளாக மாறாத நடை.

மாறாத நேரம்.

மாறாத நம்பிக்கை.

அந்த காலடிகள் வெறும் மனிதர்களின் நடை அல்ல.

அவை தலைமுறைகளின் தொடர்ச்சியைச் சொல்லும் அமைதியான மொழி.

ஒரே வாசல், பல தலைமுறைகள்

இந்தப் பாதையில் நடந்து வருபவர்கள் ஒரு தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள் அல்ல.

பல தலைமுறைகளின் வாழ்வுப் பயணம் இந்த ஒரே வாசலில் சந்திக்கிறது.

பல ஆண்டுகளாக அதே நேரத்தில் பள்ளிவாசலை அடைந்து வரும் முதியவர்கள்.

தொழுகையோடு நாளை ஆரம்பிப்பதில் மகிழ்ச்சி காணும் இளைஞர்கள்.

பெற்றோரின் கைகளைப் பிடித்தபடி அமைதியாக நடந்து வரும் சிறுவர்கள்.

சில குழந்தைகள் இன்னும் முழுமையாக தொழுகையை அறிந்திருக்க மாட்டார்கள்.

ஆனால் அவர்கள் அந்த அமைதியை உணரத் தொடங்கியிருப்பார்கள்.

அவர்கள் முதலில் கற்றுக்கொள்வது தொழுகையின் முறைகளை அல்ல.

மரியாதையை.

அமைதியை.

பணிவை.

ஒழுக்கத்தை.

அவற்றை யாரும் வகுப்பறையில் கற்றுக் கொடுப்பதில்லை.

அவர்கள் பார்த்துப் பழகுகிறார்கள்.

தாத்தாவைப் பார்த்து.

தந்தையைப் பார்த்து.

அண்ணனைப் பார்த்து.

ஊரின் பெரியவர்களைப் பார்த்து.

இவ்வாறே ஒரு தலைமுறை இன்னொரு தலைமுறையின் வாழ்விலிருந்து கற்றுக்கொள்கிறது.

அமைதிக்கும் ஒரு மொழி உண்டு

பள்ளிவாசலுக்குள் நுழைந்தவுடன் உலகத்தின் பரபரப்பு மெதுவாக வெளியிலேயே நின்றுவிடுகிறது.

உள்ளே வேறொரு உலகம்.

வேறொரு அமைதி.

வேறொரு உணர்வு.

இங்கே அமைதிக்கும் ஒரு மொழி உண்டு.

அதை வார்த்தைகளால் பேசுவதில்லை.

அதை மனிதர்களின் நடத்தையே வெளிப்படுத்துகிறது.

சிலர் உள்ளே நுழைந்தவுடன் அமைதியாக இரண்டு ரக்அத் நஃபில் தொழுகிறார்கள்.

சிலர் திருக்குர்ஆனைத் திறந்து மெதுவாக ஓத ஆரம்பிக்கிறார்கள்.

சிலர் கண்களை மூடி அல்லாஹ்வை நினைத்து திக்ரில் ஆழ்கிறார்கள்.

சிலர் தங்களது துஆவில் முழுமையாக மூழ்கியிருப்பார்கள்.

சிலர் அமைதியாக அமர்ந்து அடுத்த தொழுகைக்காகக் காத்திருப்பார்கள்.

ஒவ்வொருவரின் இபாதத்தும் தனித்துவமானது.

ஆனால் அனைவரின் இதயமும் ஒரே திசையை நோக்கித் திரும்பியிருக்கும்.

அந்த அமைதியை விளக்க முயற்சிப்பதைவிட, அதை சில நிமிடங்கள் அனுபவிப்பதே அதன் உண்மையான அர்த்தத்தை உணரச் செய்கிறது.

காலத்தை இணைக்கும் இடம்

ஒரு பள்ளிவாசல் தொழுகை நடைபெறும் இடமாக மட்டும் வாழ்வதில்லை.

அது நினைவுகளைப் பாதுகாக்கிறது.

மரபுகளைப் பாதுகாக்கிறது.

மனிதர்களை இணைக்கிறது.

ஒரு காலத்தில் தந்தையின் விரலைப் பிடித்தபடி இந்த வாசலைக் கடந்த சிறுவன், ஆண்டுகள் கழித்து தனது மகனின் கையைப் பிடித்தபடி அதே வாசலுக்குள் நுழைகிறான்.

அதே பாதை.

அதே வாசல்.

அதே பாங்கின் அழைப்பு.

அதே தொழுகை.

ஆனால் ஒவ்வொரு தலைமுறையும் அந்த மரபில் புதிய நினைவுகளைச் சேர்த்துக்கொண்டே செல்கிறது.

பள்ளிவாசல் அவற்றை அமைதியாகக் காத்துக்கொண்டே நிற்கிறது.

கிராமத்தின் இதயம்

ஒரு கிராமத்தின் வாழ்க்கை பல இடங்களில் விரிந்திருந்தாலும், அதன் இதயம் சில இடங்களில்தான் துடிக்கிறது.

பள்ளிவாசல் அவற்றில் ஒன்றல்ல.

அதுவே முக்கியமான ஒன்று.

மகிழ்ச்சியான செய்திகளும் இங்கே பகிரப்படுகின்றன.

துயரமான நேரங்களிலும் மக்கள் இங்கே ஒன்றாக நிற்கிறார்கள்.

வெளியூரில் வாழ்பவர்கள் ஊருக்குத் திரும்பும்போது பார்க்க விரும்பும் இடங்களில் பள்ளிவாசல் எப்போதும் முன்னிலையிலேயே இருக்கும்.

சிறுவயதில் ஓடிய அதே முற்றம்.

அதே மர நிழல்.

அதே தொழுகை மண்டபம்.

அதே அமைதி.

காலம் மாறுகிறது.

மனிதர்கள் மாறுகிறார்கள்.

வாழ்க்கை முன்னோக்கி நகர்கிறது.

ஆனால் சில இடங்கள் மட்டும் மனிதர்களின் மனதில் மாறாமல் நிலைத்திருக்கின்றன.

பள்ளிவாசல் அப்படிப்பட்ட அரிய இடங்களில் ஒன்றாகும்.

“நம்பிக்கை தலைமுறைகளை இணைக்கிறது; அந்த நம்பிக்கைக்கு அமைதியான இல்லமாக பள்ளிவாசல் தலைமுறைகள் முழுவதும் ஒளிர்ந்து நிற்கிறது.”

தூய்மையும் மரியாதையும்

பள்ளிவாசலுக்குள் நுழைவதற்கு முன், ஒவ்வொருவரின் பயணமும் தண்ணீரில்தான் ஆரம்பமாகிறது.

வெளியுலகின் அலைச்சலை மனம் மெதுவாக இறக்கிவைக்கும் அந்த முதல் தருணம், ஹவுஸ் அருகில்தான் நிகழ்கிறது.

தண்ணீர் அமைதியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும்.

அதன் ஓசையும் அந்த இடத்தின் அமைதியோடு கலந்து விடுகிறது.

ஒருவருக்குப் பிறகு ஒருவர் அமர்ந்து வுழூ செய்கிறார்கள்.

கைகளைச் சுத்தம் செய்கிறார்கள்.

வாயைக் கொப்பளிக்கிறார்கள்.

முகத்தைத் தண்ணீரால் கழுவுகிறார்கள்.

கைகளை முழங்கை வரை கழுவுகிறார்கள்.

தலையை மஸ்ஹ் செய்கிறார்கள்.

இறுதியில் கால்களை மிகுந்த கவனத்தோடு கழுவுகிறார்கள்.

அந்தச் செயல் வெறும் உடலைச் சுத்தப்படுத்துவதற்காக அல்ல.

மனதையும் தொழுகைக்குத் தயார்படுத்தும் அமைதியான பயணம்.

இந்தக் கிராமத்தில் இன்னும் ஒரு அழகான மரபு வாழ்கிறது.

வுழூ செய்த பிறகும், பள்ளிவாசல் வளாகத்திற்குள் நுழைவதற்கு முன், பலர் மீண்டும் கால்களைத் தண்ணீரால் கழுவிக்கொள்கிறார்கள்.

சிறுவர்கள்.

இளைஞர்கள்.

முதியவர்கள்.

எல்லோரும்.

அதை யாரும் கட்டாயப்படுத்துவதில்லை.

அதை நினைவூட்டும் பலகையும் இல்லை.

ஆனால் அது தலைமுறைகள் வழியாக வந்த மரியாதை.

“இது அல்லாஹ்வின் இல்லம்.”

“இங்கே காலடிகளும் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும்.”

என்ற எண்ணம் இயல்பாக மனிதர்களின் உள்ளத்தில் வாழ்கிறது.

சிறுவர்கள் இந்தப் பழக்கங்களைப் புத்தகங்களில் படித்து அறியவில்லை.

அவர்கள் பார்த்து கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

தந்தையைப் பார்த்து.

தாத்தாவைப் பார்த்து.

அண்ணனைப் பார்த்து.

ஊரின் பெரியவர்களைப் பார்த்து.

ஒருநாள் அவர்களும் அதையே இயல்பாகச் செய்கிறார்கள்.

அப்போது மரபு இன்னொரு தலைமுறைக்குப் பயணம் செய்கிறது.

முதல் வரிசையின் அமைதி

பள்ளிவாசலில் முதல் வரிசைக்கு ஒரு தனி மரியாதை உண்டு.

அது பதவிக்கான இடமல்ல.

புகழுக்கான இடமல்ல.

அது தொழுகையை நேசிக்கும் மனங்களின் இயல்பான விருப்பம்.

பல முதியவர்கள் தொழுகை நேரம் வருவதற்கு முன்பே வந்து அமைதியாக அமர்ந்திருப்பார்கள்.

அவர்கள் அவசரப்படுவதில்லை.

யாரையும் முந்த முயல்வதில்லை.

ஆனால் அவர்கள் எப்போதும் முன்னதாகவே வந்துவிடுவார்கள்.

அவர்களைப் பார்த்து இளைஞர்களும் நேரத்திற்கு வரக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

சிறுவர்களும் முதல் வரிசையின் அமைதியை மெதுவாக அறிந்துகொள்கிறார்கள்.

தொழுகைக்காக வரிசைகள் அமைக்கப்படும் போது ஒரு அழகான காட்சி உருவாகிறது.

பக்கத்தில் யார் நிற்கிறார்கள் என்பது முக்கியமல்ல.

அவர்களின் தொழில் என்ன என்பது முக்கியமல்ல.

அவர்களின் வயது என்ன என்பது முக்கியமல்ல.

அனைவரும் ஒரே வரிசையில்.

ஒரே திசையை நோக்கி.

ஒரே இறைவனை வணங்குவதற்காக நிற்கிறார்கள்.

அங்கே மனிதர்களை வேறுபடுத்துவது உலகம்.

இணைப்பது தொழுகை.

ஸலாம் சொல்லும் அழகான பண்பாடு

தொழுகைக்கு முன்பும், தொழுகைக்குப் பிறகும், பள்ளிவாசல் முழுவதும் ஒரு இனிய வாழ்த்து பரவியிருக்கும்.

“அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்.”

அந்த ஒரு சொல்லில் அன்பும் இருக்கிறது.

மரியாதையும் இருக்கிறது.

பிரார்த்தனையும் இருக்கிறது.

சில நேரங்களில் முதியவரே முதலில் ஸலாம் சொல்வார்.

சில நேரங்களில் இளைஞர் முன்வருவார்.

சிறுவர்கள் அதை பார்த்து நாணத்தோடு பதில் சொல்வார்கள்.

இவ்வாறே ஒரு நல்ல பண்பாடு, தலைமுறையிலிருந்து தலைமுறைக்கு இயல்பாகச் செல்கிறது.

ஸலாம் முடிந்தவுடன் உரையாடல்கள் தொடங்குகின்றன.

“உடம்பு எப்படி இருக்கிறது?”

“வீட்டில் எல்லோரும் நலமா?”

“மகன் எப்போது வந்தான்?”

“மகள் படிப்பு எப்படி போகிறது?”

“நேற்று உங்களைப் பார்க்க முடியவில்லையே?”

இவை வெறும் கேள்விகள் அல்ல.

ஒருவரை ஒருவர் நினைத்துக்கொள்வதற்கான அழகான வழி.

அக்கறையை வெளிப்படுத்தும் எளிய மொழி.

ஒருவர் சில நாட்கள் வரவில்லை என்றால் யாரோ ஒருவர் அவரைப் பற்றி விசாரிப்பார்.

யாராவது நோய்வாய்ப்பட்டால் அவருக்காக துஆ செய்யப்படும்.

யாருடைய வீட்டில் மகிழ்ச்சி என்றாலும் அது பலருடைய மகிழ்ச்சியாக மாறிவிடும்.

இவ்வாறான எண்ணற்ற சிறிய தருணங்கள்தான் ஒரு பள்ளிவாசலை ஒரு கட்டிடமாக அல்ல, ஒரு குடும்பமாக மாற்றுகின்றன.

இறைநினைவு ஓய்வதில்லை

தொழுகை முடிந்தவுடன் பள்ளிவாசல் அமைதியாகிவிடுகிறது என்று நினைப்பவர்கள், அதன் வாழ்க்கையை இன்னும் முழுமையாகக் கண்டவர்கள் அல்ல.

தொழுகை முடிகிறது.

ஆனால் இறைநினைவு முடிவதில்லை.

பள்ளிவாசலின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் இன்னும் ஏதோ ஒரு இபாதத் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கும்.

ஒருவர் அமைதியாக திருக்குர்ஆனை ஓதிக்கொண்டிருப்பார்.

மெதுவான குரலில் ஒலிக்கும் ஒவ்வொரு வசனமும் அந்த அமைதியோடு கலந்துவிடும்.

சிலர் தங்களுக்கு மனப்பாடமாக இருக்கும் ஸூராக்களை மீண்டும் மீண்டும் ஓதுவார்கள்.

சிலர் ஒவ்வொரு வசனத்தையும் சிந்தித்தபடி மெதுவாக வாசிப்பார்கள்.

ஒவ்வொருவரின் வேகமும் வேறுபடும்.

ஆனால் அனைவரின் நோக்கமும் ஒன்றே.

அல்லாஹ்வின் வார்த்தைகளோடு சில நிமிடங்கள் செலவிடுவது.

மற்றொரு மூலையில் ஒருவர் தஸ்பீஹ் மணிகளை மெதுவாக உருட்டிக்கொண்டிருப்பார்.

அவரது உதடுகள் மெதுவாக நகர்ந்துகொண்டிருக்கும்.

கண்கள் சில நேரங்களில் மூடியிருக்கும்.

சில நேரங்களில் பள்ளிவாசலின் அமைதியை நோக்கி நிலைத்திருக்கும்.

ஒவ்வொரு தஸ்பீஹ் மணியும் ஒரு நினைவு.

ஒவ்வொரு நினைவும் இறைவனை நோக்கிய ஒரு பயணம்.

அந்த அமைதியான திக்ரில் எந்த அவசரமும் இருப்பதில்லை.

நேரம் மெதுவாக நகரட்டும்.

இதயம் அல்லாஹ்வை நினைத்துக்கொண்டே இருக்கட்டும்.

அதுவே அவர்களுக்கு போதுமான மகிழ்ச்சி.

ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஒரு இபாதத்

ஒரே நேரத்தில் பலவிதமான இபாதத்துகள் நடைபெறுவது ஒரு பள்ளிவாசலின் இயல்பான அழகு.

ஒருவர் நஃபில் தொழுகையில் நிற்பார்.

மற்றொருவர் துஆ செய்து கொண்டிருப்பார்.

சிலர் திருக்குர்ஆனை மனனம் செய்வார்கள்.

சிறுவர்கள் அருகில் அமர்ந்து பெரியவர்கள் ஓதுவதை கவனிப்பார்கள்.

சிலர் அமைதியாக அமர்ந்து தங்களது சிந்தனைகளோடு இறைவனை நினைப்பார்கள்.

எங்கும் அமைதி.

ஆனால் அந்த அமைதிக்குள் எண்ணற்ற இறைநினைவுகள் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்.

சேவையும் ஒரு இபாதத்

பள்ளிவாசலின் அழகை தொழுகை மட்டுமல்ல, சேவையும் காக்கிறது.

யாரோ ஒருவர் விரிப்புகளைச் சரிசெய்துக்கொண்டிருப்பார்.

யாரோ ஒருவர் குர்ஆன்களை அடுக்கி ஒழுங்குபடுத்துவார்.

யாரோ ஒருவர் அலமாரியில் இருந்த புத்தகங்களை சீராக வைப்பார்.

யாரோ ஒருவர் விசிறிகள் சரியாக இயங்குகின்றனவா என்று பார்த்துக்கொள்வார்.

யாரோ ஒருவர் முற்றத்தைப் பெருக்குவார்.

யாரோ ஒருவர் வுழூ செய்யும் இடத்தில் தண்ணீர் தேங்காமல் இருப்பதை கவனிப்பார்.

இந்தச் செயல்களைச் செய்யும்போது அவர்கள் யாருடைய பாராட்டையும் எதிர்பார்ப்பதில்லை.

அது அவர்களுக்குள் இயல்பாக உருவான பொறுப்பு.

பள்ளிவாசல் சுத்தமாகவும் ஒழுங்காகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற அன்பு.

அந்த அன்பே அவர்களை அமைதியாக வேலை செய்யச் செய்கிறது.

அமைதியான ஆசிரியர்கள்

ஒரு கிராமத்தின் பள்ளிவாசலில் பல ஆசிரியர்கள் இருப்பார்கள்.

அவர்கள் அனைவரும் வகுப்பறையில் பாடம் நடத்துபவர்கள் அல்ல.

அவர்களின் வாழ்க்கையே ஒரு பாடம்.

நேரத்திற்கு வருவது எப்படி என்பதை அவர்கள் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள்.

அமைதியாக அமருவது எப்படி என்பதை அவர்கள் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள்.

மற்றவர்களுக்கு வழிவிடுவது எப்படி என்பதை அவர்கள் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள்.

சிறிய பணிகளையும் அன்போடு செய்வது எப்படி என்பதை அவர்கள் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள்.

அவர்களிடம் நீண்ட அறிவுரைகள் இருக்க வேண்டியதில்லை.

அவர்களைப் பார்த்தாலே பல விஷயங்கள் கற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன.

நாளெங்கும் தொடரும் ஒளி

பள்ளிவாசலின் வாழ்க்கை ஒரு தொழுகை நேரத்தோடு முடிவதில்லை.

அதிகாலையில் தொடங்கிய அமைதி, பகல் முழுவதும் வெவ்வேறு வடிவங்களில் தொடர்கிறது.

யாரோ ஒருவர் வருவார்.

தொழுவார்.

சில நிமிடங்கள் அமர்ந்திருப்பார்.

திரும்பிச் செல்வார்.

மற்றொருவர் வருவார்.

அவருடைய இபாதத் தொடங்கும்.

இவ்வாறு ஒரு நாளின் ஒவ்வொரு மணிநேரத்திலும் பள்ளிவாசல் உயிரோடு இருக்கும்.

சுவர்கள் மாறாமல் நிற்கின்றன.

ஆனால் அந்தச் சுவர்களுக்குள் ஒவ்வொரு நாளும் ஆயிரக்கணக்கான அமைதியான தருணங்கள் பிறக்கின்றன.

அவை யாராலும் பதிவு செய்யப்படுவதில்லை.

ஆனால் அவை மனிதர்களின் இதயங்களில் வாழ்நாள் முழுவதும் நிலைத்திருக்கும்.

“இறைவனை நினைக்கும் இதயங்கள் கூடும் இடத்தில் அமைதி தங்கும்; அந்த அமைதியே பள்ளிவாசலின் மிகப் பெரிய செல்வம்.”

அப்பாச்சி அப்பா – ஷெய்க் உஸ்மான் மஷாயிக்

ஒவ்வொரு பழமையான பள்ளிவாசலுக்கும் அதன் சுவர்களில் எழுதப்படாத ஒரு வரலாறு இருக்கும்.

அந்த வரலாற்றை கற்கள் பேசுவதில்லை.

அதை மனிதர்களின் நினைவுகள் பாதுகாக்கின்றன.

ஒரு தலைமுறை மற்றொரு தலைமுறைக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கிறது.

ஒரு குடும்பம் இன்னொரு குடும்பத்தோடு பகிர்ந்து கொள்கிறது.

அவ்வாறே தலைமுறைகளைத் தாண்டி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நினைவுகளில் ஒன்றாக, திட்டுவிளை ஜும்ஆ பள்ளிவாசலோடு தொடர்புடைய பெயராக ஷெய்க் உஸ்மான் மஷாயிக் அவர்கள் மரியாதையுடன் நினைவுகூரப்படுகிறார்.

ஊர்மக்கள் அன்போடு அவரை அப்பாச்சி அப்பா என்றும் அழைத்து வந்துள்ளனர்.

அந்தப் பெயரில் மரியாதையும் உள்ளது.

அன்பும் உள்ளது.

நெருக்கமும் உள்ளது.

ஒரு எளிய வாழ்க்கை

பெரிய மனிதர்களின் வாழ்க்கை எப்போதும் பெரிய அரண்மனைகளில் தொடங்குவதில்லை.

பல நேரங்களில் அது மிகவும் எளிமையான வாழ்க்கையில்தான் மலர்கிறது.

உள்ளூர் மரபு வழியாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட நினைவுகளின்படி, ஷெய்க் உஸ்மான் மஷாயிக் அவர்கள் நேர்மையான உழைப்பையே தமது வாழ்வின் அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.

தன் உழைப்பால் வாழ்வாதாரத்தை ஈட்டினார்.

கிடைத்த வருமானத்தில் திருப்தியடைந்தார்.

மனிதர்களிடம் அன்பாக நடந்துகொண்டார்.

இறைவனை மறக்காத வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார்.

அவரைப் பற்றிப் பேசும் போது மக்கள் முதலில் நினைவுகூருவது செல்வத்தையோ புகழையோ அல்ல.

அவருடைய பணிவையும் நல்லொழுக்கத்தையும் தான்.

ஆன்மிக மரபு

தலைமுறைகள் வழியாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட குடும்ப மரபுகளின்படி, ஷெய்க் உஸ்மான் மஷாயிக் அவர்களின் ஆன்மிகப் பரம்பரை, முஹியுத்தீன் அப்துல் காதிர் ஜீலானி (ரஹ்மத்துல்லாஹி அலைஹி) அவர்களுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.

இந்த மரபுகள் பல ஆண்டுகளாக சமூகத்தில் மரியாதையுடன் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றன.

அவை வரலாற்றுச் சான்றுகளாக அல்ல.

சமூக நினைவுகளாக.

ஆன்மிகப் பாரம்பரியமாக.

குடும்ப மரபாக.

அன்போடு தலைமுறைகளுக்கு சொல்லப்பட்டு வரும் நினைவுகளாக மதிக்கப்படுகின்றன.

நினைவுகள் வாழும் இடம்

உள்ளூர் மரபின்படி, ஷெய்க் உஸ்மான் மஷாயிக் அவர்கள் பள்ளிவாசல் வளாகத்திலேயே நல்லடக்கம் செய்யப்பட்டதாக ஊர்மக்கள் தலைமுறைகளாக நினைவுகூர்ந்து வருகின்றனர்.

அந்த இடம் இன்று பலருக்கு அமைதியின் இடமாக உள்ளது.

அங்கே வருபவர்கள் மனிதர்களை வணங்க வருவதில்லை.

இறைவனை நினைக்க வருகிறார்கள்.

இந்த உலக வாழ்க்கையின் நிலையாமையை நினைவுகூர வருகிறார்கள்.

நல்ல மனிதர்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து நல்ல பண்புகளை கற்றுக்கொள்ள வருகிறார்கள்.

அமைதியாக ஃபாத்திஹா ஓதுகிறார்கள்.

துஆ செய்கிறார்கள்.

பிறகு அமைதியாகத் திரும்பிச் செல்கிறார்கள்.

வாழ்ந்து காட்டிய மரபு

ஒரு மனிதரின் உண்மையான பாரம்பரியம், அவர் விட்டுச் சென்ற செல்வத்தில் இல்லை.

அவர் மனிதர்களின் மனங்களில் விதைத்த நற்குணங்களில் இருக்கிறது.

ஒரு நல்ல வார்த்தை.

ஒரு நல்ல செயல்.

ஒரு நேர்மையான வாழ்க்கை.

ஒரு இறைநம்பிக்கையுள்ள இதயம்.

இவை அனைத்தும் தலைமுறைகளைத் தாண்டி வாழக்கூடியவை.

அப்பாச்சி அப்பாவைப் பற்றிய நினைவுகளும் அப்படித்தான்.

அவர் வாழ்ந்த காலம் இன்று நம்மைவிட்டு தூரமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அவரைப் பற்றிய மரியாதை இன்னும் பல இதயங்களில் வாழ்கிறது.

தலைமுறைகள் காக்கும் நினைவு

ஒரு கிராமத்தின் வரலாற்றை புத்தகங்கள் மட்டும் பாதுகாப்பதில்லை.

அதன் மக்கள் பாதுகாக்கிறார்கள்.

அவர்கள் கூறும் கதைகள் பாதுகாக்கின்றன.

அவர்கள் கொண்டாடும் மரபுகள் பாதுகாக்கின்றன.

அவர்கள் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கும் நினைவுகள் பாதுகாக்கின்றன.

திட்டுவிளை ஜும்ஆ பள்ளிவாசலும் அதன் ஆன்மிகப் பாரம்பரியமும் இவ்வாறே பல தலைமுறைகளின் அன்பாலும் மரியாதையாலும் பாதுகாக்கப்பட்டு இன்று வரை வந்தடைந்துள்ளது.

அதே மரியாதையோடும் அன்போடும், வருங்கால தலைமுறைகளுக்கும் இந்த நினைவுகள் சென்றடைய வேண்டும் என்பதே அனைவரின் விருப்பமாகும்.

“நல்ல மனிதர்கள் காலத்தை வெல்வதில்லை; அவர்கள் மனிதர்களின் இதயங்களில் வாழத் தொடங்குகிறார்கள்.”

Disclaimer

The content on this website is provided for general informational purposes only. Information, including news, events, contact details, business listings, educational institutions, places of worship, healthcare facilities, transport services, and other community resources, may change without notice.

While we strive to keep the information accurate and up to date, we do not guarantee its accuracy, completeness, reliability, or timeliness. Users are encouraged to verify important information with the relevant government authorities, institutions, businesses, or organizations before making decisions or taking action.

References to businesses, organizations, products, services, or external websites are provided solely for informational purposes and do not constitute an endorsement or recommendation. Community-contributed information may be edited for clarity and accuracy but should be independently verified where appropriate.