அல்ஃ-பாத்திஹாவின் ஏழு வசனங்களுக்குள் ஒரு மகத்தான ரகசியம் மறைந்துள்ளது: மனதிற்கான உண்மையான மருந்து. தொழுகை எவ்வாறு இதயத்தையும் மனதையும் குணப்படுத்துகிறது என்பதை இந்தக் கட்டுரை ஆராய்கிறது.
ஸூரத்துல் ஃபாத்திஹா (தொடக்கம்)
அளவற்ற அருளாளனும், நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் திருப்பெயரால் (துவங்குகிறேன்)
Verse 1:
அனைத்து புகழும், அகிலங்கள் எல்லாவற்றையும் படைத்து வளர்த்துப் பரிபக்குவப்படுத்தும் (நாயனான) அல்லாஹ்வுக்கே ஆகும்
Verse 2:
(அவன்) அளவற்ற அருளாளன் நிகரற்ற அன்புடையோன்
Verse 3:
(அவனே நியாயத்) தீர்ப்பு நாளின் அதிபதி(யும் ஆவான்)
Verse 4:
(இறைவா!) உன்னையே நாங்கள் வணங்குகிறோம்; உன்னிடமே நாங்கள் உதவியும் தேடுகிறோம்
Verse 5:
நீ எங்களை நேர்வழியில் நடத்துவாயாக!
Verse 6-7:
(அதாவது) நீ அருள் புரிந்தவர்களின் வழியில் (எங்களை நடத்துவாயாக!) (உன்) கோபத்திற்கு உள்ளானவர்களின் வழியிலோ, வழிகெட்டவர்களின் வழியிலோ (எங்களை நடத்தாதிருப்பாயாக!)
ஃபாத்திஹா: இறைவனைத் தேடும் இதயத்திற்கான அழைப்பு
தன் ஆன்மாவை மறந்துபோன இந்த உலகத்தில், தொழுகை என்பது அணைந்துபோகும் உள்ளத்தில் மீண்டும் உயிரூட்டப்படும் தீபமாகும்.
ஆலோசனை (Therapy) தேடினாய். தியானம் செய்தாய். மருந்துகளையும் முயற்சித்தாய். ஆனால் ஒரு முறை கூட திறந்த இதயத்துடன், முழு பணிவோடு, இறைவன் முன் நின்று “அல்ஹம்துலில்லாஹ்” — “நன்றி, என் இறைவா” என்று சொல்லிப் பார்த்திருக்கிறாயா?
தொழுகை என்றால் என்ன?
தொழுகை என்பது வெறும் மதச் சடங்கு அல்ல; அது ஆன்மாவின் முதல் மூச்சு.
காலத்தின் கட்டுப்பாட்டில் வாழும் மனிதன், நித்தியத்தின் அரவணைப்புக்குள் நுழையும் தருணமே தொழுகை.
ஒரு மனிதன் இறைவன் முன் நிற்கும் போது, உலகத்தின் இரைச்சல் பின்னால் மறைகிறது. அன்றாட வாழ்க்கையின் பாரங்கள் மெதுவாக அவன் தோள்களிலிருந்து இறங்குகின்றன. அளவற்ற இறையொளி அவன் உள்ளத்தைச் சூழத் தொடங்குகிறது.
நீண்ட பயணத்தால் களைத்துப் போன ஒரு பயணி, திடீரென பசுமையான தோட்டத்தைப் பார்க்கும் நிம்மதியைப் போல, தொழுகை மனிதனுக்கு இறையருளின் தோட்டத்தைத் திறந்து காட்டுகிறது.
எனவே, தொழுகையை ஒரு பழக்கமாகவோ, மரபாகவோ எண்ணாதே.
அது உன் இருப்பின் மொழி.
அதன் தொடக்கமாக இருக்கும் அல்ஃ-பாத்திஹாவின் ஏழு வசனங்களுக்குள், இன்றைய மனிதனின் இதயத்தை மெதுவாகக் கிழித்து வரும் கவலை, வெறுமை, அச்சம் ஆகிய அனைத்திற்குமான மருந்து மறைந்திருக்கிறது.
அறிவியலின் எல்லைக்கு அப்பால்
ஒரு கேள்வி எழலாம்.
அறிவியலால் ஆன்மாவை அளவிட முடியுமா?
அறிவியலால் ஆன்மாவை அறுவை சிகிச்சை செய்து ஆராய முடியுமா?
பதில் மிகவும் தெளிவானது.
முடியாது.
உலகின் எந்த ஆய்வகத்தாலும், எந்தக் கணிதச் சமன்பாட்டாலும், எந்த நுண்ணோக்கியாலும் தொழுகையின் ஆழ்ந்த இரகசியத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.
தொழுகையை வெறும் உடற்பயிற்சியாகக் கருதுவது, இந்தப் பிரபஞ்சத்தை ஒரு சிறிய அறைக்குள் அடைத்து விட முயல்வதைப் போன்றது. அது கடலை ஒரு துளி நீராகவும், வானத்தை ஒரு வீட்டின் மேற்கூரையாகவும் கூறுவதற்கு ஒப்பானது.
ஆனால் அதனால் அறிவியலுக்கு எந்தப் பங்கும் இல்லை என்று சொல்ல முடியாது.
அறிவியல் திறக்கக்கூடிய ஒரு சிறிய சாளரம் இருக்கிறது.
அது, தொழுகை மனிதனின் மனம், இதயம் மற்றும் உளநலத்தின் மீது ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தை புரிந்துகொள்ள உதவும் ஒரு சாளரம்.
அந்தச் சாளரத்தின் வழியாகத்தான் நாம் இப்போது பார்க்கப் போகிறோம்.
ஆனால் ஒரு விஷயத்தை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
தொழுகையின் மகத்துவம் மனநல நன்மைகளில் மட்டும் முடிவடைவதில்லை.
மன அமைதி என்பது அதன் எண்ணற்ற அருள்களில் ஒன்றே தவிர, முழுவதுமல்ல.
அல்லாஹ் திருக்குர்ஆனில் கூறுகிறான்:
ٱتْلُ مَآ أُوحِىَ إِلَيْكَ مِنَ ٱلْكِتَـٰبِ وَأَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ ۖ إِنَّ ٱلصَّلَوٰةَ تَنْهَىٰ عَنِ ٱلْفَحْشَآءِ وَٱلْمُنكَرِ ۗ وَلَذِكْرُ ٱللَّهِ أَكْبَرُ ۗ وَٱللَّهُ يَعْلَمُ مَا تَصْنَعُونَ
Verse 45:
நபியே! உமக்கு வேதத்திலிருந்து வஹீ (வெளிப்படுத்துதல்) மூலம் அறிவிக்கப்பட்டதை ஓதுவீராக! மேலும், தொழுகையை நிலைநிறுத்துவீராக! நிச்சயமாக, தொழுகையானது மானக்கேடானவற்றிலிருந்தும், (அல்லாஹ்வினால்) விலக்கப்பட்டவற்றிலிருந்தும் (மனிதனைத்) தடுக்கிறது. அல்லாஹ்வை நினைவுகூருவதே மிகப் பெரிய (காரியமாகும்). மேலும், நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள் என்பதை அல்லாஹ் அறிந்தவனாக இருக்கின்றான்.— ஸூரத்துல் அன்கபூத் (29:45)
இந்த வசனம் ஒரு கட்டளை மட்டுமல்ல.
இது ஒரு வாழ்க்கை நெறி.
ஒரு மனிதனின் உள்ளத்தை மாற்றும் இறை வாக்குறுதி.
அதனால் தான் தொழுகையைப் பற்றி பேசும்போது, இந்த வசனத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு நாம் அதன் மனநலப் பயனைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறோம்.
இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
இன்று “உளவியல்” (Psychology) என்று அழைக்கப்படும் அறிவியல், பெரும்பாலும் மனிதனின் நடத்தை, உணர்வுகள், எண்ணங்கள் ஆகியவற்றை ஆய்வு செய்கிறது.
அது மிகவும் பயனுள்ள அறிவியல்.
ஆனால் அது மனிதனின் ஆன்மாவை முழுமையாக ஆராய்வதில்லை.
இஸ்லாமிய பார்வையில், மனிதன் என்பது வெறும் உடலும் மனமும் அல்ல.
அவன்…
- ஒரு உடல்,
- ஒரு இதயம்,
- ஒரு ஆன்மா,
- மேலும் அவனை இடையறாது இழுத்துச் செல்லும் நஃப்ஸ் (சுயம் / ஆசைமனம்) ஆகிய அனைத்தையும் கொண்ட முழுமையான படைப்பு.
இந்த அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன.
இதில் சமநிலை குலைந்தால், மனிதனின் வாழ்க்கையும் குலைகிறது.
எனவே, இந்தக் கட்டுரையில் “மனநலம்” என்று கூறும்போது, அது வெறும் மருத்துவப் பொருளில் கூறப்படும் மனநலத்தை மட்டும் குறிக்கவில்லை.
மாறாக…
மனிதனின் உள்ளத்தில் நடைபெறும் போராட்டம்,
அவனுடைய ஆசைகள்,
அவனுடைய பயங்கள்,
அவனுடைய மனச்சாட்சியின் குரல்,
அவனுடைய இறைநம்பிக்கை,
இவை அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து உருவாக்கும் உள்ளார்ந்த சமநிலையையே நாம் மனநலம் என்று குறிப்பிடுகிறோம்.
தொழுகை, இந்த சமநிலையை மீட்டெடுக்க மனிதனுக்கு வழங்கப்பட்ட இறைவனின் மகத்தான அருட்கொடைகளில் ஒன்றாகும்.
இப்போது இந்த இறைவசனம் நமக்கு வழங்கும் இரண்டு மகத்தான வாக்குறுதிகளைப் பார்ப்போம்.
துன்பத்தில் தத்தளிக்கும் உலகிற்கு இறைவன் அளித்த இரண்டு வாக்குறுதிகள்
இந்த இறைவசனம் மனிதகுலத்திற்கு இரண்டு மாபெரும் வாக்குறுதிகளை அளிக்கிறது.
1. விடுதலை (Deliverance)
ஒவ்வொரு சிறையிலிருந்தும் வெளியேறும் வழி.
2. பாதுகாப்பு (Protection)
தீமையிலிருந்தும், அளவுக்கு மீறிய ஆசைகளிலிருந்தும், ஒழுக்கச் சிதைவிலிருந்தும் மனிதனை காக்கும் இறை அரண்.
இப்போது நம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகைப் பாருங்கள்.
என்ன காண்கிறீர்கள்?
இன்று மனிதன் இயந்திரங்களை உருவாக்கியிருக்கிறான்.
ஆனால், அதே இயந்திர வாழ்க்கையின் ஒரு சக்கரமாகவே அவனும் மாறிவிட்டான்.
அதிக வசதிகள் கிடைத்துள்ளன.
அதிக வேகம் கிடைத்துள்ளது.
அதிக அறிவும் கிடைத்துள்ளது.
ஆனால் மன அமைதி?
அது நாளுக்கு நாள் மனிதனை விட்டு விலகிக்கொண்டே செல்கிறது.
இறைநம்பிக்கையில்லாத வாழ்க்கையும், பொருளாதாரமே எல்லாம் என்ற எண்ணமும், மனிதனின் உள்ளத்திலிருந்து ஆன்மாவின் ஒளியை மெதுவாக அணைத்துவிட்டன.
நாம் உலகத்தை வென்றிருக்கலாம்.
ஆனால், நம்மையே இழந்துவிட்டோம்.
இன்று மகிழ்ச்சியின்மை என்பது சிலரின் பிரச்சினை அல்ல; அது மனிதகுலத்தின் பொதுவான நிலையாகிவிட்டது.
இந்த உள் வெறுமை பல வடிவங்களில் வெளிப்படுகிறது.
உடல் மனத்தின் கண்ணாடி
மனதில் நீண்ட நாட்களாக சுமக்கப்படும் கவலை, பயம், மனஅழுத்தம் ஆகியவை உடலையும் பாதிக்கத் தொடங்குகின்றன.
அவை வயிற்றுப் புண், இருதய நோய்கள், செரிமானக் கோளாறுகள் போன்ற பல பிரச்சினைகளுக்கு காரணமாகின்றன.
இன்றைய காலத்தின் கொடிய நோய்களில் ஒன்றான புற்றுநோய்கூட மனஅழுத்தத்தால் மேலும் மோசமடைகிறது என்று பல ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
உடல் மட்டும் நோய்வாய்ப்படுவதில்லை.
முதலில் காயமடைவது மனம்தான்.
தப்பிப்பதற்கான தவறான வழிகள்
உள்ளத்தின் வலியைத் தாங்க முடியாத பலர், மதுவிலும் போதைப் பொருட்களிலும் தஞ்சம் தேடுகிறார்கள்.
அவர்கள் இன்பத்தைத் தேடுவதில்லை.
ஒரு சில மணி நேரமாவது தங்கள் வேதனையை மறந்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அந்தப் பாதையில் செல்கிறார்கள்.
ஆனால் தற்காலிக மறதி, நிரந்தர விடுதலையை ஒருபோதும் தராது.
மருந்துகள் அதிகம்; அமைதி குறைவு
உலகின் முன்னேறிய நாடுகளில் வாழ்பவர்களுக்குப் பொருளாதார வசதிகள் அதிகம்.
ஆனால் அவர்களின் கைகளில் அமைதி இல்லை.
பலரின் பைகளில் எப்போதும் மனஅழுத்தத்தைக் குறைக்கும் மாத்திரைகள் இருக்கின்றன.
தூக்கம் வர மருந்து.
கவலை குறைய மருந்து.
பயம் குறைய மருந்து.
ஆனால்…
மனதிற்கு உண்மையான ஓய்வு தரும் மருந்து இன்னும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை.
இளைய தலைமுறையின் அமைதியான அலறல்
இன்றைய இளைஞர்களைப் பாருங்கள்.
அவர்களிடம் திறமை இருக்கிறது.
கல்வி இருக்கிறது.
தொழில்நுட்ப அறிவு இருக்கிறது.
ஆனால் உள்ளத்தில் ஒரு வெறுமை இருக்கிறது.
சிறிய தோல்வியே சிலரை உடைத்துவிடுகிறது.
சிறிய நிராகரிப்பே வாழ்க்கையை வெறுக்கச் செய்கிறது.
சிறிய அவமானமே மனச்சோர்வுக்குள் தள்ளிவிடுகிறது.
ஏனெனில் அவர்களுக்கு வாழ்க்கையைத் தாங்கிக்கொள்ளும் ஒரு உள் தாங்கும் சக்தி உருவாக்கப்படவில்லை.
பணக்காரர்களின் நிலை இப்படியென்றால்…
பசியால் வாடுபவர்கள்?
அநீதியால் நசுக்கப்படுபவர்கள்?
போரிலும் அடக்குமுறையிலும் வாழ்பவர்கள்?
அவர்களின் வேதனையை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியுமா?
அதனால்தான் திருக்குர்ஆன் மனிதனின் நிலையை ஒரு சுருக்கமான வாக்கியத்தில் கூறுகிறது:
Verse 2:
நிச்சயமாக மனிதன் (தனக்குத்தானே) நஷ்டத்திலேயே இருக்கின்றான்.— ஸூரத்துல் அஸ்ர் (103:2)
ஆனால் அதே திருக்குர்ஆன், நோயைக் கூறிவிட்டு மருந்தையும் தருகிறது.
அது அறிவிக்கிறது:
Verse 5:
அவர்கள் தங்கள் இறைவனிடமிருந்து (வந்த) நேர்வழியில் இருக்கின்றார்கள். மேலும், அவர்களே வெற்றி பெற்றவர்களாவார்கள்.— ஸூரத்துல் பகரா (2:5)
தொழுகைக்கான அழைப்பு (அதான்) என்பது வெறும் ஓசையல்ல.
அது மனிதனை எழுப்பும் இறை அழைப்பு.
அது உலகின் சத்தங்களைக் கடந்து உள்ளத்தின் ஆழத்திற்குச் சென்று சேரும் குரல்.
அது ஒவ்வொரு மனிதனிடமும் இவ்வாறு கூறுகிறது:
“ஆதமின் மகனே! நீ வழி தவறி அலைகிறாய். உண்மையான விடுதலையையும், நிலையான மகிழ்ச்சியையும், ஆன்மாவின் வலிமையையும் நாடுகிறாயா? அப்படியானால் தொழுகைக்குத் திரும்பி வா.”
ஆனால்…
தொழுகை மனிதனுக்கு இந்த விடுதலையை எவ்வாறு வழங்குகிறது?
அந்த இரகசியத்தை இப்போது நாம் அறிந்துகொள்ளப் போகிறோம்.
அல்ஃ-பாத்திஹாவின் இரகசியம்
ஒரு மனிதன் தொழுகைக்காக நிற்கும் போது உண்மையில் என்ன நடக்கிறது?
வெளியில் பார்க்கும் ஒருவருக்கு அது சில நிமிடங்கள் நிற்பது, குனிவது, சஜ்தா செய்வது போன்ற உடல் அசைவுகளாகத் தோன்றலாம்.
ஆனால் உள்ளத்தில் நடைபெறுவது அதைவிட அளவிட முடியாத ஆழமுடையது.
தொழுகையை ஆரம்பிக்கும் அந்தக் கணத்தில், மனிதன் இறைவனின் முன்னிலையில் நிற்கிறான்.
அவன் உலகத்தின் பாரங்களை சிறிது நேரமாவது கீழே இறக்கி வைக்கிறான்.
அவனுடைய கடன்கள்…
அவனுடைய குடும்பப் பிரச்சினைகள்…
அவனுடைய பயங்கள்…
அவனுடைய தோல்விகள்…
அவனுடைய எதிர்காலம் பற்றிய கவலை…
இவை அனைத்தையும் சில நிமிடங்களுக்கு இறைவனிடம் ஒப்படைக்கிறான்.
அந்தச் சில நிமிடங்களில் அவன் ஒரு வியாபாரி அல்ல.
ஒரு ஊழியர் அல்ல.
ஒரு மாணவன் அல்ல.
ஒரு பெற்றோர் அல்ல.
அவன் தன் படைத்தவனின் முன் நிற்கும் ஒரு ஆன்மா மட்டுமே.
பிறகு அவன் புகழுரையை ஆரம்பிக்கிறான்.
அதன் பின்னர் ஓதப்படுவது அல்ஃ-பாத்திஹா.
இது வெறும் ஓதுதல் அல்ல.
இது ஆன்மாவின் அறுவை சிகிச்சை.
பல ஆண்டுகளாக மனதில் சேர்ந்து கிடக்கும் அச்சம், கவலை, அகந்தை, குழப்பம், நம்பிக்கையின்மை ஆகியவற்றை மெதுவாக அகற்றத் தொடங்குகிறது.
அவற்றின் இடத்தில் புதிய ஒரு உலகத்தை உருவாக்குகிறது.
நம்பிக்கை நிரம்பிய உலகம்.
அமைதி நிறைந்த உலகம்.
இறைவன் மீது முழு நம்பிக்கை கொண்ட உலகம்.
அதனால்தான் அல்ஃ-பாத்திஹா “குணமளிக்கும் அத்தியாயம்” என்று அழைக்கப்படத் தகுதியானது.
எவ்வளவு ஆழ்ந்த இருளில் ஒருவர் இருந்தாலும், இந்த அத்தியாயம் அவரை மீண்டும் ஒளியின் பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லும் ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளது.
அது மனிதனை நேர்வழிக்கு அழைத்துச் செல்கிறது.
உண்மையின் பாதை.
அழகின் பாதை.
அமைதியின் பாதை.
இப்போது இந்த ஏழு வசனங்கள் ஒவ்வொன்றும் நமது இதயத்துடன் என்ன பேசுகின்றன என்பதைப் பார்ப்போம்.
Verse 1:
அனைத்து புகழும், அகிலங்கள் எல்லாவற்றையும் படைத்து வளர்த்துப் பரிபக்குவப்படுத்தும் (நாயனான) அல்லாஹ்வுக்கே ஆகும்— ஸூரத்துல் ஃபாத்திஹா
இந்த ஒரு வசனத்திலேயே வாழ்க்கையை மாற்றக்கூடிய ஒரு உண்மை மறைந்துள்ளது.
நீ வாழும் இந்த உலகம் சீரற்ற சம்பவங்களின் தொகுப்பு அல்ல.
ஒவ்வொரு விண்மீனும்…
ஒவ்வொரு அணுவும்…
ஒவ்வொரு இதயத் துடிப்பும்…
ஒவ்வொரு விடியலும்…
ஒரே இறைவனின் கட்டுப்பாட்டில்தான் இயங்குகின்றன.
அவன்தான் ரப் (Rabb).
படைத்தவன் மட்டுமல்ல.
பாதுகாப்பவன்.
வளர்ப்பவன்.
ஒவ்வொரு கணமும் தனது படைப்பை முழுமையாக்கிக் கொண்டிருப்பவன்.
இந்த உண்மை உன் இதயத்தில் பதிந்துவிட்டால், பல பயங்கள் தானாகவே கரைந்துவிடும்.
நீ யாருக்கு பயப்படுகிறாய்?
ஒரு அதிகாரிக்கா?
பணத்திற்கா?
நோய்க்கா?
தோல்விக்கா?
எதிர்காலத்திற்கா?
இவை அனைத்தும் மாறக்கூடியவை.
இன்று இருக்கின்றன.
நாளை இல்லாமல் போகலாம்.
ஆனால்…
அகிலங்களின் இறைவன் மாறாதவன்.
அவன் உன் இறைவனும் கூட.
உன் வாழ்க்கை அவனுடைய கருணைக்குள் பாதுகாப்பாக இருக்கிறது.
நீ தனியாக இல்லை.
உன்னைத் தாங்கிக்கொண்டு இருப்பவன் இருக்கிறான்.
இந்த உண்மையை உணர்ந்த மனிதன், உலகத்தை வேறு கண்களால் பார்க்கத் தொடங்குகிறான்.
புகார் செய்வதற்கு முன் நன்றி சொல்லக் கற்றுக்கொள்கிறான்.
பயப்படுவதற்கு முன் இறைவனை நினைக்கிறான்.
அவநம்பிக்கைக்கு பதிலாக நம்பிக்கை அவனுள் வேரூன்றுகிறது.
இதுவே அல்ஃ-பாத்திஹாவின் முதல் வசனம் மனிதனுக்குக் கொடுக்கும் முதல் குணப்படுத்துதல்.
பயம் குறைகிறது. நம்பிக்கை பிறக்கிறது.
இரண்டாம் வசனம் – அருளின் அளவற்ற பெருங்கடல்
Verse 2:
(அவன்) அளவற்ற அருளாளன் நிகரற்ற அன்புடையோன்ஸூரத்துல் ஃபாத்திஹா
இறைவன் நம்மைப் படைத்துவிட்டு நம்மை தனியாக விட்டுவிடவில்லை.
அவன் வெறும் படைப்பாளி மட்டுமல்ல.
அவன் நேசிக்கிறான்.
அவன் அருள் செய்கிறான்.
அவன் மன்னிக்கிறான்.
அவன் காத்துக்கொள்கிறான்.
திருக்குர்ஆன் இங்கே அல்லாஹ்வை இரண்டு அழகிய பெயர்களால் அறிமுகப்படுத்துகிறது.
அர்-ரஹ்மான் (Ar-Raḥmān)
இது எல்லையற்ற, அனைத்தையும் தழுவிய அருளைக் குறிக்கிறது.
இந்த அருள் நல்லவர்களுக்கோ, கெட்டவர்களுக்கோ மட்டும் அல்ல.
அது அனைவரையும் சூழ்ந்துள்ளது.
சூரியன் எல்லோருக்கும் ஒளி தருகிறான்.
மழை எல்லோரின் நிலங்களிலும் பொழிகிறது.
காற்று யாரிடமும் அனுமதி கேட்டு வீசுவதில்லை.
ஒரு தாயின் கருவில் வளரும் குழந்தைக்கும், ஆகாயத்தில் பறக்கும் சிறு பறவைக்கும், கடலின் ஆழத்தில் வாழும் உயிர்களுக்கும் ஒரே இறைவனின் அருள்தான் உயிர் கொடுக்கிறது.
இதுவே “அர்-ரஹ்மான்” என்ற பெயரின் பொருள்.
அர்-ரஹீம் (Ar-Raḥīm)
இது இன்னும் ஆழமான அருளைக் குறிக்கிறது.
இறைவனை உண்மையுடன் நாடுபவர்களுக்கும், அவனை நம்பி அவனிடம் திரும்புபவர்களுக்கும், நன்றியுடன் வாழ்பவர்களுக்கும் வழங்கப்படும் சிறப்பான அருள் இது.
ஒரு தாய் எல்லா குழந்தைகளையும் நேசிக்கலாம்.
ஆனால் தன் அருகில் வந்து அன்பைத் தேடும் குழந்தையை அவள் இன்னும் நெருக்கமாக அணைத்துக்கொள்வாள்.
அதுபோல, அல்லாஹ்வின் பொதுவான அருள் அனைவருக்கும் கிடைக்கிறது.
ஆனால் அவனுடைய விசேஷமான கருணை, அவனை நோக்கித் திரும்பும் இதயங்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது.
இந்த உலகமே அன்பின் மீது கட்டப்பட்டுள்ளது.
குடும்பங்கள் அன்பினால் நிலைக்கின்றன.
நட்புகள் அன்பினால் வளர்கின்றன.
ஒரு ஆசிரியர் மாணவனை அன்புடன் வழிநடத்துகிறார்.
ஒரு மருத்துவர் நோயாளியை கருணையுடன் காப்பாற்ற முயல்கிறார்.
ஒரு தாய் தூக்கமின்றி இரவெல்லாம் குழந்தையை கவனிக்கிறாள்.
இவை அனைத்தும் இறைவன் இந்த உலகத்தில் வைத்திருக்கும் கருணையின் சிறு பிரதிபலிப்புகள் மட்டுமே.
இந்த வசனம் நமக்கு ஒரு பெரிய உண்மையை நினைவூட்டுகிறது.
கோபம் ஒரு மனிதனை வாழவைக்காது.
வெறுப்பு ஒரு குடும்பத்தை நிலைநிறுத்தாது.
பகைமை ஒரு சமூகத்தை வளர்க்காது.
வாழ்க்கையை வளர்ப்பது அருள்தான்.
கருணைதான்.
அன்புதான்.
ஒரு மனிதன் இறைவனின் கருணையை மறந்துவிட்டால், அவன் மெதுவாக உள்ளிருந்து சிதையத் தொடங்குகிறான்.
வெளியில் அவன் சிரிக்கலாம்.
பணமும் இருக்கலாம்.
புகழும் இருக்கலாம்.
ஆனால் உள்ளத்தில் வெறுமை பெருகிக் கொண்டே இருக்கும்.
கரையான் அரித்த மரம்போல், வெளியில் உறுதியாகத் தோன்றினாலும், உள்ளே வெற்றிடமாக மாறிவிடுவான்.
இந்த வசனத்தை ஒவ்வொரு தொழுகையிலும் ஓதும்போது, நாம் நமக்கே ஒரு உண்மையை நினைவூட்டுகிறோம்.
“நான் தனியாக இல்லை.”
“என்னை எல்லையற்ற கருணையுடன் நேசிக்கும் இறைவன் இருக்கிறான்.”
இந்த எண்ணம் இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டால், நம்பிக்கையின்மை மெதுவாக மறைந்து விடுகிறது.
அதன் இடத்தில் நம்பிக்கை மலர்கிறது.
பயம் குறைகிறது.
இதயம் மென்மையாகிறது.
மற்றவர்களிடமும் கருணையுடன் நடக்கத் தொடங்குகிறோம்.
இந்த ஒரு வசனம், மனிதனின் உள்ளத்தில் மெதுவாக ஒரு புதிய உலகத்தை உருவாக்குகிறது.
அந்த உலகத்தில்,
அச்சத்தை விட நம்பிக்கை அதிகம்.
கோபத்தை விட கருணை அதிகம்.
வெறுப்பை விட அன்பு அதிகம்.
அதனால்தான் அல்ஃ-பாத்திஹாவின் இந்த வசனம், மனதை குணப்படுத்தும் மிகப் பெரிய மருந்துகளில் ஒன்றாகும்.
இறைவனின் கருணையை உணர்ந்த இதயம், வாழ்க்கையை இனி ஒருபோதும் அதே பார்வையில் காணாது.
மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் வசனங்கள் – பொறுப்புணர்வும் உண்மையான சுதந்திரமும்
Verse 3:
(அவனே நியாயத்) தீர்ப்பு நாளின் அதிபதி(யும் ஆவான்)Verse 4:
(இறைவா!) உன்னையே நாங்கள் வணங்குகிறோம்; உன்னிடமே நாங்கள் உதவியும் தேடுகிறோம்— ஸூரத்துல் ஃபாத்திஹா
இந்த இரண்டு வசனங்களும் ஒன்றோடொன்று ஆழமாக இணைந்துள்ளன.
முதலில், அல்ஃ-பாத்திஹா நமக்கு ஒரு மறக்க முடியாத உண்மையை நினைவூட்டுகிறது.
இந்த வாழ்க்கை எல்லாமல்ல.
ஒருநாள் இந்த உலக வாழ்க்கை முடிவடையும்.
அன்று ஒவ்வொருவரும் தங்கள் இறைவனின் முன் நிறுத்தப்படுவார்கள்.
அன்று செல்வமும் வராது.
பதவியும் உதவாது.
புகழும் காப்பாற்றாது.
மனிதன் செய்த ஒவ்வொரு செயலும், பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும், நினைத்த ஒவ்வொரு எண்ணமும் இறைவனுக்கு தெரிந்ததே.
இந்த உண்மையைக் கேட்டவுடன் சிலருக்கு பயம் தோன்றலாம்.
ஆனால் இந்த வசனம் மனிதனை அச்சுறுத்துவதற்காக அல்ல.
அவனை விழித்தெழச் செய்வதற்காக.
மறுமையை நம்பும் மனிதன், இந்த உலகத்தை வேறு விதமாக வாழத் தொடங்குகிறான்.
யாரும் பார்க்கவில்லை என்றாலும் அவன் பொய் பேச மாட்டான்.
ஏமாற்ற மாட்டான்.
அநியாயம் செய்ய மாட்டான்.
ஏனெனில் அவன் அறிந்திருக்கிறான்.
“என் இறைவன் என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான்.”
இதுவே மனிதனின் உள்ளத்தில் உண்மையான ஒழுக்கத்தை உருவாக்குகிறது.
அதன் பிறகே அல்ஃ-பாத்திஹா அந்த அற்புதமான வசனத்தை நமக்குக் கற்றுத் தருகிறது.
(இறைவா!) உன்னையே நாங்கள் வணங்குகிறோம்; உன்னிடமே நாங்கள் உதவியும் தேடுகிறோம்
இந்த வசனம் தொழுகையின் மையம்.
அதே நேரத்தில், ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை மாற்றக்கூடிய மிகப் பெரிய அறிவிப்பும் கூட.
சற்று யோசித்துப் பாருங்கள்.
இன்று மனிதர்கள் உண்மையில் எதற்கு அடிமையாக இருக்கிறார்கள்?
சிலர் பணத்திற்கு.
சிலர் பதவிக்கு.
சிலர் புகழுக்கு.
சிலர் பிறர் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற பயத்திற்கு.
சிலர் சமூக ஊடகங்களில் கிடைக்கும் பாராட்டிற்காக வாழ்கிறார்கள்.
சிலர் தங்கள் வாழ்க்கையை முழுவதும் பிறரை மகிழ்விப்பதற்காகவே செலவிடுகிறார்கள்.
வெளியில் அவர்கள் சுதந்திரமாகத் தோன்றலாம்.
ஆனால் உள்ளுக்குள் அவர்கள் ஏதோ ஒன்றின் அடிமைகளாக வாழ்கிறார்கள்.
இந்த வசனம் அந்த எல்லா சங்கிலிகளையும் உடைக்கிறது.
“உன்னையே நாங்கள் வணங்குகிறோம்.”
அதாவது…
என் இதயத்தின் உண்மையான எஜமானன் நீ மட்டுமே.
பணம் அல்ல.
அதிகாரம் அல்ல.
புகழ் அல்ல.
மனிதர்கள் அல்ல.
என் ஆசைகள்கூட அல்ல.
நான் இறைவனுக்கே அடிமை.
அதனால் வேறு எதற்கும் அடிமை அல்ல.
இதுவே உண்மையான சுதந்திரம்.
அடுத்து நாம் கூறுகிறோம்:
“உன்னிடமே நாங்கள் உதவி தேடுகிறோம்.”
இதன் பொருள் என்ன?
இதன் பொருள் முயற்சி செய்யாமல் உட்கார்ந்து விடுவது அல்ல.
இஸ்லாம் ஒருபோதும் சோம்பலைக் கற்றுக் கொடுக்கவில்லை.
மாறாக…
உன்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்.
முயற்சி செய்.
உழை.
போராடு.
நேர்மையாக வாழ்.
ஆனால்…
முடிவைப் பற்றி உன் இதயத்தை வேதனைப்படுத்தாதே.
அதை இறைவனிடம் ஒப்படை.
இதுதான் மன அமைதியின் இரகசியம்.
இன்று மனிதன் அதிகமாக சோர்ந்து போவதற்குக் காரணம் வேலை அல்ல.
எல்லாவற்றையும் தானே கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம்தான்.
எல்லோரும் தன்னை விரும்ப வேண்டும் என்று நினைக்கிறான்.
எல்லாமே தன் திட்டப்படி நடக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறான்.
ஒரு சிறிய மாற்றமே அவனை உடைத்துவிடுகிறது.
ஆனால் இறைவனை நம்பியவன் வேறுபட்டவன்.
அவன் தன்னால் முடிந்ததை முழுமையாகச் செய்கிறான்.
பிறகு முடிவை இறைவனிடம் ஒப்படைக்கிறான்.
அதனால் தோல்வி வந்தாலும் அவன் சிதறிப்போவதில்லை.
வெற்றி வந்தாலும் அகந்தை கொள்ள மாட்டான்.
அவன் இதயம் சமநிலையில் இருக்கும்.
இந்த வசனத்தை ஒரு நாளில் பலமுறை உண்மையான உணர்வுடன் ஓதுகிற மனிதனில் மெதுவாக ஒரு பெரிய மாற்றம் நிகழ்கிறது.
அவன் பயத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.
பேராசையிலிருந்து விடுபடுகிறான்.
பொறாமையிலிருந்து விடுபடுகிறான்.
மனிதர்களின் பாராட்டிற்காக வாழும் பழக்கத்திலிருந்தும் விடுபடுகிறான்.
பலர் தங்கள் தவறுகளை “வாழ்க்கை அவசியம்” என்று நியாயப்படுத்துகிறார்கள்.
“பணம் சம்பாதிக்க வேண்டியதுதானே.”
“வேறு வழியில்லை.”
“எல்லாரும் இப்படித்தான் செய்கிறார்கள்.”
ஆனால் உண்மையில், அவற்றில் பலவற்றின் பின்னால் இருப்பது பணத்தின் அடிமைத்தனம்.
அந்த அடிமைத்தனத்திலிருந்து மனிதனை விடுவிப்பதற்காகவே இந்த வசனம் ஒவ்வொரு தொழுகையிலும் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கிறது.
இந்த வசனம் நமக்கு ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு உண்மையை நினைவூட்டுகிறது.
“நான் இந்த உலகத்தின் அடிமை அல்ல.”
“நான் இறைவனின் அடியான்.”
அந்த உண்மையை இதயம் முழுவதும் உணர்ந்த மனிதனை, உலகத்தில் எந்த சக்தியாலும் எளிதில் அடிமையாக்க முடியாது.
அவனுடைய உடல் இந்த பூமியில் வாழலாம்.
ஆனால் அவனுடைய இதயம் இறைவனிடமே சுதந்திரமாக இருக்கும்.
இறுதி மூன்று வசனங்கள் – வழியைத் தேடும் இதயத்தின் பிரார்த்தனை
Verse 5:
நீ எங்களை நேர்வழியில் நடத்துவாயாக!Verse 6-7:
(அதாவது) நீ அருள் புரிந்தவர்களின் வழியில் (எங்களை நடத்துவாயாக!) (உன்) கோபத்திற்கு உள்ளானவர்களின் வழியிலோ, வழிகெட்டவர்களின் வழியிலோ (எங்களை நடத்தாதிருப்பாயாக!)— ஸூரத்துல் ஃபாத்திஹா
அல்ஃ-பாத்திஹாவின் இறுதி மூன்று வசனங்கள், மனிதனின் உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து எழும் மிக அழகான வேண்டுதலாகும்.
இதில் மனிதன் தன்னுடைய பலவீனத்தை ஒப்புக்கொள்கிறான்.
அவன் இவ்வாறு கூறுகிறான்:
“என் இறைவா! என் அறிவால் மட்டும் உண்மையை முழுமையாக அறிய முடியாது. என் விருப்பங்களைப் பின்பற்றினால் நான் வழி தவறிவிடுவேன். எனவே, நீயே என்னை வழிநடத்து.”
இந்த உலகத்தில் பாதைகள் ஏராளம்.
ஒவ்வொருவரும் தங்கள் பாதையே சரி என்று கூறுகிறார்கள்.
ஒருவர் செல்வமே வாழ்க்கை என்கிறார்.
மற்றொருவர் புகழே வெற்றி என்கிறார்.
இன்னொருவர் அதிகாரமே அனைத்தும் என்கிறார்.
வேறு ஒருவர் இன்பமே வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்கிறார்.
இந்த அளவிற்கு பல குரல்கள் ஒலிக்கும் உலகத்தில், மனிதன் எளிதில் குழப்பமடையலாம்.
அதனால்தான் ஒவ்வொரு தொழுகையிலும் நாம் மீண்டும் மீண்டும் கூறுகிறோம்:
Verse 5:
நீ எங்களை நேர்வழியில் நடத்துவாயாக!
இந்தப் பிரார்த்தனை மிகவும் ஆழமானது.
ஏனெனில் இது வெறும் வழியைக் கேட்பதல்ல.
சரியான வழியில் நிலைத்திருக்க இறைவனின் உதவியைக் கேட்பது.
உண்மையை அறிதல் ஒரு அருள்.
ஆனால்…
அந்த உண்மையில் இறுதி வரை நிலைத்திருப்பது இன்னும் பெரிய அருள்.
அதன்பிறகு நாம் கூறுகிறோம்:
(அதாவது) நீ அருள் புரிந்தவர்களின் வழியில் (எங்களை நடத்துவாயாக!)
அதாவது,
“உன்னை உண்மையாக அறிந்தவர்கள் நடந்த பாதையில் என்னையும் நடத்துவாயாக.”
இறைத்தூதர்கள் நடந்த பாதை.
உண்மையை நேசித்தவர்களின் பாதை.
நேர்மையை விட்டுக் கொடுக்காதவர்களின் பாதை.
அநீதிக்கு முன் தலை குனியாதவர்களின் பாதை.
இறைவனின் அன்பைப் பெற்ற நல்லடியார்களின் பாதை.
பிறகு நாம் வேண்டுகிறோம்:
(உன்) கோபத்திற்கு உள்ளானவர்களின் வழியிலோ, வழிகெட்டவர்களின் வழியிலோ (எங்களை நடத்தாதிருப்பாயாக!)
இந்தப் பிரார்த்தனை மிகவும் முக்கியமானது.
ஏனெனில்…
ஒரு மனிதன் உண்மையை அறிந்திருந்தும் அதை மறுக்கலாம்.
அல்லது,
அறியாமையால் தவறான பாதையில் செல்லலாம்.
இரண்டு நிலைகளும் ஆபத்தானவை.
எனவே நாம் இறைவனிடம் வேண்டுகிறோம்:
“என்னை அந்த இரண்டு நிலைகளிலிருந்தும் காப்பாற்றுவாயாக.”
இந்த ஏழு வசனங்களையும் ஒரு நாளில் பலமுறை மனதார ஓதும்போது, மனிதனின் உள்ளத்தில் மெதுவாக ஒரு மாற்றம் நிகழத் தொடங்குகிறது.
கவலை குறைகிறது.
அகந்தை குறைகிறது.
அவசரம் குறைகிறது.
பேராசை குறைகிறது.
இறைவன் மீது நம்பிக்கை அதிகரிக்கிறது.
இதயம் அமைதியடைகிறது.
குனிதலும் சுஜூதும் – பணிவின் மொழி
தொழுகையின் ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் ஒரு ஆழமான பொருள் இருக்கிறது.
குனிதல் (ருகூ) என்பது வெறும் உடலைக் குனிவதல்ல.
அது அகந்தையை உடைப்பது.
“நான் எல்லாவற்றையும் அறிவேன்” என்று பெருமை பேசும் மனதை அமைதிப்படுத்துவது.
“நான் தனியாக வாழ முடியும்” என்று நினைக்கும் மனிதனுக்கு, அவன் இறைவனைச் சார்ந்தவன் என்பதை நினைவூட்டுவது.
சுஜூது (ஸஜ்தா) அதைவிட உயர்ந்த நிலை.
ஒரு மனிதன் தன்னுடைய நெற்றியை பூமியில் வைக்கிறான்.
அவன் வந்த மண்ணிலேயே மீண்டும் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்கிறான்.
அந்த நேரத்தில் அவன் தனது பலத்தையும், பதவியையும், செல்வத்தையும் மறந்துவிடுகிறான்.
அவன் இறைவனுக்கு மிக நெருக்கமாக இருக்கும் தருணம் அதுவே.
உலகம் இதைத் தோல்வியாகக் காணலாம்.
ஆனால் இறைநம்பிக்கை கொண்டவன் அறிந்திருக்கிறான்.
உண்மையான உயரம், இறைவன் முன் பணிவதில்தான் இருக்கிறது.
தொழுகை – ஒரு நாளின் ஒழுக்கக் கட்டமைப்பு
தொழுகை என்பது ஐந்து நேரங்களில் மட்டும் நடைபெறும் ஒரு வழிபாடு அல்ல.
அது முழு நாளையும் வடிவமைக்கும் வாழ்க்கை முறை.
அதன் தாக்கம் தொழுகை முடிந்த பிறகும் தொடர வேண்டும்.
உளூ (Wudu) என்பது வெறும் உடலைச் சுத்தம் செய்வதற்காக அல்ல.
அது ஒவ்வொரு நாளும் மனிதனுக்கு ஒரு நினைவூட்டல்.
“உடலை மட்டும் அல்ல; உன் இதயத்தையும் சுத்தமாக வைத்துக்கொள்.”
ஐந்து வேளை தொழுகைகள், நாளின் ஐந்து முக்கிய நேரங்களில் மனிதனை நிறுத்தி, அவன் வாழ்க்கையை மறுபரிசீலனை செய்ய வைக்கின்றன.
“இன்று நான் யாரையாவது காயப்படுத்தினேனா?”
“நான் நேர்மையாக நடந்துகொண்டேனா?”
“என் இறைவனை மறந்து உலகத்தில் மூழ்கிப்போனேனா?”
இந்தக் கேள்விகளைத் தொடர்ந்து கேட்கும் மனிதனின் வாழ்க்கை மெதுவாக ஒழுக்கமும் சமநிலையும் பெறத் தொடங்குகிறது.
உண்மையான தொழுகையின் முதல் பலன் மன அமைதி.
வெளி சூழ்நிலை உடனே மாறாமல் இருக்கலாம்.
பிரச்சினைகளும் உடனே மறையாமல் இருக்கலாம்.
ஆனால்…
அவற்றை எதிர்கொள்ளும் மனிதன் மாறிவிடுகிறான்.
முன்பு சிறிய பிரச்சினைக்கே உடைந்து போனவன், இப்போது பொறுமையுடன் நிற்கிறான்.
முன்பு எதிர்காலத்தை நினைத்து அஞ்சியவன், இப்போது இறைவனை நம்பி முன்னேறுகிறான்.
ஒருவேளை ஒருவர் தொழுகிறவராக இருந்தும் மன அமைதியை அனுபவிக்கவில்லை என்றால், அதற்குக் காரணம் தொழுகை அல்ல.
தொழுகையின் வெளிப்புற அசைவுகள் மட்டும் இருந்திருக்கலாம்.
ஆனால் இதயம் அதில் கலந்து இருக்காமல் இருக்கலாம்.
உடல் தொழுதிருக்கலாம்.
ஆனால் உள்ளம் இன்னும் உலகத்தின் சத்தங்களிலேயே அலைந்திருக்கலாம்.
உண்மையான தொழுகை என்பது உடலும், நாவும், இதயமும் ஒன்றாக இறைவனை நோக்கித் திரும்பும் தருணமாகும்.
அப்படிப்பட்ட தொழுகை ஒருபோதும் வீணாகாது.
உடலுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் அருளான தொழுகை
தொழுகையின் பலன்கள் மனதிலோ, ஆன்மாவிலோ மட்டும் நிற்பதில்லை.
அது மனிதனின் உடலுக்கும் ஒரு அருட்கொடையாகும்.
தொழுகையின் ஒவ்வொரு அசைவும் — நிற்றல், ருகூ, சுஜூது, அமர்தல் — மனித உடலின் இயல்பான இயக்கங்களாகும்.
அவை உடலுக்கு நெகிழ்வுத் தன்மையை அளிக்கின்றன.
இரத்த ஓட்டத்தை மேம்படுத்துகின்றன.
உடலில் தேங்கும் இறுக்கத்தையும் மனஅழுத்தத்தையும் குறைக்க உதவுகின்றன.
இன்று பல மருத்துவர்களும், உடற்பயிற்சி நிபுணர்களும், உடலை அடிக்கடி அசைப்பதன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகிறார்கள்.
ஒரு நாளில் ஐந்து வேளை தொழும் முஸ்லிம், இயல்பாகவே அந்த ஒழுங்கான உடல் இயக்கத்தைப் பெறுகிறான்.
ஆனால்…
தொழுகையின் உண்மையான அருள் அதன் உடல் அசைவுகளில் மட்டும் இல்லை.
அந்த அசைவுகளுக்கு உயிர் கொடுப்பது, அவற்றோடு இணைந்திருக்கும் இறைநினைவு.
ஒரே உடல் அசைவுகளை இருவர் செய்யலாம்.
ஒருவர் வெறும் உடற்பயிற்சி செய்கிறார்.
மற்றொருவர் தன் இறைவனின் முன்னால் பணிவுடன் நிற்கிறார்.
வெளியில் பார்க்கும்போது இருவரின் அசைவுகளும் ஒரே மாதிரியாகத் தோன்றலாம்.
ஆனால் உள்ளத்தில் நடைபெறுவது முற்றிலும் வேறுபட்டது.
ஒருவரின் உடல் மட்டுமே இயங்குகிறது.
மற்றொருவரின் உடலும், மனமும், ஆன்மாவும் ஒன்றாக இறைவனை நோக்கித் திரும்புகின்றன.
அதுவே தொழுகையை மற்ற எல்லா பயிற்சிகளிலிருந்தும் வேறுபடுத்துகிறது.
திருக்குர்ஆன் ஒரு வாக்குறுதியை அளிக்கிறது.
Verse 5:
அவர்கள் தங்கள் இறைவனிடமிருந்து (வந்த) நேர்வழியில் இருக்கின்றார்கள். மேலும், அவர்களே வெற்றி பெற்றவர்களாவார்கள்.— ஸூரத்துல் பகரா (2:5)
இந்த “வெற்றி” என்பது மறுமையில் கிடைக்கும் வெகுமதி மட்டும் அல்ல.
இவ்வுலகிலும் மனிதன் அனுபவிக்கக்கூடிய ஒரு மாற்றம்.
பயம் குறைகிறது.
இதயம் அமைதியடைகிறது.
வாழ்க்கைக்கு ஒரு நோக்கம் கிடைக்கிறது.
மனதில் தெளிவு பிறக்கிறது.
உடலுக்கும் உள்ளத்திற்கும் ஒரு புதிய உற்சாகம் கிடைக்கிறது.
இதுவே உண்மையான விடுதலை.
ஒரு தொழுகையாளனின் உடல் ஆரோக்கியம் பெறுவது போலவே, அவனுடைய மனமும் ஆரோக்கியம் பெறுகிறது.
அவனுடைய ஆன்மாவும் வலிமை பெறுகிறது.
இந்த மூன்றையும் — உடல், மனம், ஆன்மா — தனித்தனியாகப் பிரிக்க முடியாது.
அவை ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை.
மனம் அமைதியாக இருந்தால் உடலும் பலன் பெறும்.
ஆன்மா உறுதியடைந்தால் மனமும் வலிமை பெறும்.
தொழுகை இந்த மூன்றையும் ஒரே நேரத்தில் பேணுகிறது.
இன்று இறைநம்பிக்கை இல்லாத பலரும் தொழுகையின் உடல் நல நன்மைகளை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.
அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:
- தொழுகை உடலை நெகிழ்வாக்குகிறது.
- மூட்டுகளுக்கு நல்லது.
- இரத்த ஓட்டத்தை மேம்படுத்துகிறது.
- மனஅழுத்தத்தைக் குறைக்க உதவுகிறது.
இவை அனைத்தும் உண்மைதான்.
ஆனால்…
அவர்கள் பெரும்பாலும் வெளிப்புறத்தை மட்டுமே பார்க்கிறார்கள்.
அவர்கள் தொழுகையின் அசைவுகளைப் பார்க்கிறார்கள்.
ஆனால் அந்த அசைவுகளின் பின்னால் இருக்கும் இறையருளை காண முடியவில்லை.
ஒருவர் ஒரு விளக்கைப் பார்த்து, அதன் கண்ணாடியை மட்டும் ஆராயலாம்.
ஆனால் அதற்குள் எரியும் ஒளியை உணர முடியாமல் போகலாம்.
அதுபோலவே, தொழுகையின் வெளிப்புற வடிவத்தை மட்டும் புரிந்துகொள்வது போதாது.
அதன் உயிர், அதன் ஒளி, அதன் அருள் — இவை அனைத்தும் இறைநம்பிக்கையுடன் மட்டுமே அனுபவிக்கப்படுகின்றன.
நம்பிக்கை என்பது அறிவின் முடிவு அல்ல; இதயத்தின் ஒளி
மனித அறிவு மிகவும் வலிமையானது.
அது ஆராய்கிறது.
கேள்வி கேட்கிறது.
ஒப்பிடுகிறது.
முடிவுகளை உருவாக்குகிறது.
ஆனால்…
அறிவு மட்டும் மனிதனை இறைவனிடம் கொண்டு செல்லாது.
நம்பிக்கை என்பது கணக்கிட்டு அடையப்படும் முடிவு அல்ல.
அது இறைவன் இதயத்தில் ஏற்றிவைக்கும் ஒரு ஒளி.
மனம் விவாதிக்கலாம்.
சந்தேகப்படலாம்.
ஆனால்…
இதயம் இறைவனை உணர்கிறது.
அதனால்தான் பல நேரங்களில், அதிக அறிவுடையவர்களைவிட, பணிவான இதயமுடையவர்கள் இறைவனுக்கு மிகவும் நெருக்கமாக இருக்கிறார்கள்.
நிறைவுரை – தொழுகைக்கான இறுதி அழைப்பு
அன்பான தேடுபவனே…
உன் வாழ்க்கை எவ்வளவு சிதறிப்போயிருந்தாலும்…
எத்தனை தோல்விகளைச் சந்தித்திருந்தாலும்…
எவ்வளவு கவலைகள் உன்னைச் சூழ்ந்திருந்தாலும்…
இறைவனின் வாசல் இன்னும் திறந்தே இருக்கிறது.
எழுந்திரு.
உளூ செய்.
தொழுகைக்காக நில்.
அல்ஃ-பாத்திஹாவை ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் உணர்ந்து ஓது.
அதை வெறும் உதடுகளால் மட்டும் சொல்லாதே.
இதயத்தால் பேசு.
“எல்லாப் புகழும் அல்லாஹ்வுக்கே…”
என்று சொல்லும் போது,
அவன் உன் வாழ்க்கையின் இறைவன் என்பதை நினைவில் கொள்.
“உன்னையே நாங்கள் வணங்குகிறோம்…”
என்று சொல்லும் போது,
உலகத்தின் எல்லா அடிமைத்தனங்களிலிருந்தும் உன்னை விடுவித்துக்கொள்.
“எங்களுக்கு நேரான பாதையைக் காட்டுவாயாக…”
என்று சொல்லும் போது,
உன் அகந்தையை இறக்கிவைத்து, அவனுடைய வழிகாட்டுதலை ஏற்றுக்கொள்.
ஒரு நாள்…
உன் நெற்றி சுஜூதில் பூமியைத் தொடும் அந்த அமைதியான தருணத்தில்…
உலகம் தர முடியாத ஒரு அமைதியை உன் இதயம் உணரும்.
அப்போது நீ புரிந்துகொள்வாய்:
உண்மையான சுதந்திரம் என்பது பொறுப்புகளிலிருந்து ஓடிப்போவதல்ல.
தன்னையே அடிமைப்படுத்தும் அகந்தையிலிருந்து விடுபடுவதுதான் உண்மையான சுதந்திரம்.
பணம், பதவி, புகழ் போன்ற அழிந்துபோகும் பொருட்களின் அடிமையாக வாழாமல்,
தன் இறைவனை அறிந்த ஒரு ஆன்மாவாக வாழ்வதே மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த வெற்றி.
ஒவ்வொரு கவலைக்கும்…
ஒவ்வொரு கண்ணீருக்கும்…
ஒவ்வொரு உடைந்த கனவிற்கும்…
இறைவனை உண்மையாக நோக்கி செய்யப்படும் ஒரே ஒரு சுஜூது, ஒரு புதிய வாழ்க்கையின் தொடக்கமாக மாறக்கூடும்.
அதுவே தொழுகையின் இரகசியம்.
அதுவே அல்ஃ-பாத்திஹாவின் அழைப்பு.
அதுவே மனித இதயத்தின் உண்மையான குணமடைதல்.
📰 Article Updates
This article may be updated as additional information, photographs, event highlights, or official announcements become available.
📢 Community News Disclaimer
THITTUVILAI.COM is a community information portal maintained in good faith to document local news, educational initiatives, public events, and matters of community interest.
While every effort is made to ensure the accuracy of published information, details may be corrected or updated as verified information becomes available.
If you notice any factual errors or would like to contribute verified information, photographs, or corrections, please contact the site administrator.